สมัครตัวละครนักเรียน รรลบ. ขั้นที่2 - สอบสัมภาษณ์
posted on 07 May 2012 21:06 by icyannyou
“งั้น...ผมขอเรียกพี่เพียงนะครับ”
“ฮ่ะ ๆ เอาสิครับ”
คณิตเบนสายตามองไปทางเพียงนิด ๆ ก่อนจะเริ่มเอ่ยถาม
"จะถามพี่เพียงอะไรสักอย่างได้ไหมครับ?”
“หืม? ฮ่ะ ๆ ได้สิ..แต่ก่อนอื่นนะ พี่สงสารคอน้องคณิตแล้ว” เพียงหัวเราะขำ ๆ แล้วนั่งย่อลง
ระดับความสูงของทั้งคู่ที่เคยห่างร่วมห้าสิบเซนติเมตร ตอนนี้เหลืออยู่ไม่เท่าไหร่แล้ว
“ม..แหะ ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้ครับพี่ เกรงใจน่า” เด็กหนุ่มบนวีลแชร์ได้แต่ปัดมือ แต่ไม่เท่าไหร่ก็เลิก
...มันก็ไม่ดีเนอะถ้าเราจะปฏิเสธน้ำใจเขา
"เอ้า ว่าแต่น้องคณิตจะถามอะไรครับ?"
“สังเกตหน่อย ๆ ..พี่เพียงหน่วยก้านดีจังเลยนะครับ ชอบเล่นกีฬาน่าดูเลยซี?”
ถึงจะเป็นคำถามที่ชวนเคอะเขินเวลาจะเอ่ยถามอีกคน แต่แหม สัมภาษณ์ทั้งทีนี่นะ
“พี่เพียงชอบเล่นกีฬาอะไรน่ะครับ?”
“ฮ่ะ ๆ ถูกต้องเลย ว่าไปก็ขอบใจที่ชมนะ... พี่ชอบเล่นบาสเก็ตบอลน่ะ”
คำตอบที่ได้ไม่ผิดจากที่คณิตคาดไว้ทีเดียว
“ว่าแล้วเชียวครับ...มิน่าล่ะพี่ถึงได้สูงขนาดนี้” คณิตยิ้มใหญ่
“ว่าแต่เราเถอะ น้องคณิตล่ะครับ?” เพียงถามพร้อมรอยยิ้มขำ ๆ ในความเห็นคณิต รอยยิ้มนั้นมีแววปนเอ็นดูไปด้วย
“อ๋า...ทางนี้ลูกบอลไม่เคยเป็นใจให้เลยครับ” คณิตหัวเราะคิกใหญ่ "แต่ที่คิดว่าถนัดและพอใจกับฝีมือการเล่นที่สุด ก็ปิงปองล่ะครับ”
เขาตอบไปซื่อ ๆ กีฬานี้มันก็ทำให้คณิตได้เล่นกับคนอื่นได้แฟร์ที่สุดแล้วล่ะนะ
“อ้าว น้องคณิตเล่นปิงปองด้วยเหรอครับ ฮ่ะ ๆ พอดีเลย พี่ก็ชอบนะ”
เพียงยิ้มเหมือนเดิมอีกครั้งพร้อมพูด
“แต่ไม่ค่อยมีคนเล่นด้วยสักเท่าไหร่....ว่าไง ถ้ามีโอกาสจะมาลองแข่งกันไหมครับ?”
“หวาว...เอาสิครับพี่เพียง รู้สึกเป็นเกียรติแปลก ๆ แฮะ”
คณิตหัวเราะเบา ๆ ก่อนคลี่ยิ้มกว้างให้
“ฮ่ะ ๆ ”
“อืม...พี่เพียงครับ เดี๋ยวทางนี้ขอตัวไปก่อนนะครับ ขอไปสำรวจต่อล่ะ ขอบคุณด้วยนะครับ”
เด็กหนุ่มบนรถเข็นยิ้ม โค้งหัวหน่อย ๆ ตามนิสัย ก่อนจะเริ่มไถรถเข็นของตัวเองไป
“โชคดี ๆ ไว้เจอกันใหม่ครับน้องคณิต”
เพียงลุกขึ้น โบกมือลาหน่อย ๆ ก่อนจะเดินจากไป
....
คุณบันทึกครับ
ปกติผมไม่ค่อยชอบที่จะคุยกับคนตัวสูงเวลายืนนะ (ฮา) อาจจะเพราะส่วนสูงที่แตกต่างกันมากเกินไป จนดูอึดอัดก็ได้
....อืม ผมจะเขียนคุณว่ายังไงดีนะ? ..เอาเป็นว่า พี่เพียงเป็นน้อยคนของคนตัวสูงที่ให้ความรู้สึกสงบแปลก ๆ นะครับ
อันที่จริงผมแอบตกใจตอนที่พี่เขานั่งให้ผมด้วยล่ะ ฮะ ๆ นึกไม่ถึงนะครับ
...ดีจังครับ เขาเล่นปิงปองด้วย ถ้าเป็นไปได้จริง ๆ ก็ขอลองฝีมือกับพี่เขาให้ได้สักวันครับ
คุณบันทึกครับ เดี๋ยวอีกคนจะตามมานะครับ
คณิตเก็บดินสอกับสมุดเล่มพอดีมือที่ปิดลง ใส่ลงในกระเป๋ากางเกง แล้วค่อย ๆ เข็นตัวเองไปหาคนที่อยากจะสัมภาษณ์อีกคน
.....
ผ่านไปสักสิบห้านาที หลังสัมภาษณ์พี่เพียงเสร็จ
คณิตเข็นตัวเองวนรอบโรงเรียนอีกครั้ง......
ชะโงกหน้ามองนู่น มองนี่ มองนั่น เอาตามตรง เขาจะตะลอนไปเรื่อย ๆ จนเจอคนที่คิดว่าอยาก
...แต่มันยังไม่เจอนี่สิ จนเจ้าตัวต้องเผลอคิดไปแล้วว่า การที่จะสัมภาษณ์คนนึง ต้องเข็นไปรอบโรงเรียนเลยใช่ไหม...
(เอาเข้าจริงมันก็ใช่นะ...) ภายในวงเล็บ เสียงในจิตใต้สำนึกของคณิตแย้งเข้ามาชัด ๆ เต็มสองหูในใจ
แสดงว่า วันนี้คงได้ใช้แรงแขนไปประมาณหลายกิโลพอควร
หลังจากคณิตได้เล่นคณิตคิดในใจไปเล่น ๆ ไถตัวเองไปเรื่อยเพื่อจะได้ไม่หยุดและเสียเวลาไปเปล่า
คุณบันทึกครับ ผมว่าหลังจากวันนี้ กล้ามเนื้อแขนผมคงฉีกครับ...
ตอนนี้อยู่ในสวนพฤกศาสตร์แล้ว บรรยากาศร่มรื่นได้เต็มสิบเลยทีเดียวถ้าต้องให้คะแนน
เวลาตอนนี้อาจจะไม่ใช่ช่วงเวลาที่คณิตชอบมากสักเท่าไหร่ แต่ทุกอย่างโดยรวมแล้ว ให้นั่งในนี้ทั้งวันก็ยังได้
ลมเย็น ๆ โต้หน้าหน่อย ๆ เป็นช่วงเวลาซึ่งชวนเข้าภวังค์ได้สมบูรณ์แบบ
พั่บ....
พั่บ....
หลังจากได้ยินเสียง สองมือหยุดหมุนล้อทันที... เสียงไพ่? คณิตครุ่นคิดเล็ก ๆ
กวาดสายตามองไปมา ก่อนเจอเด็กสาวร่างสูงที่กำลังสับไพ่อยู่ไม่ไกล
เด็กสาวคนนั้นสับไพ่ไปเรื่อย ๆ ทำท่าทางเหมือนกำลังเล่นกล เธอหยิบไพ่ใบหนึ่งออกมา ราวเหมือนกับว่ามีผู้ชมอยู่ตรงหน้ายังไงอย่างนั้น
ก่อนจะแอบกลับด้านไพ่ออกมาดูนิดหน่อยกันพลาด พอผลเป็นที่น่าพอใจ เธอยิ้มสดใส
คณิตเผลอปล่อยสติตัวเองไปจ้องกลในมือของเด็กสาวไม่หยุด...
พั่บ....
พั่บ....
โหมดเหม่อลอย : ทำงาน
สมองของเด็กหนุ่มสับสวิตช์ทันที
เวลาประมาณสิบโมงครึ่ง...
คณิตได้เข้าสู่ภวังค์เต็มร้อย
ก่อนที่จะ...
“น้องคะ ๆ น้อง”
“แหม จ้องคริสไม่หยุดเชียวนะคะ”
จู่ ๆ ...
เด็กสาวที่เล่นกลให้คณิตเหม่อลอยมองไปพลางก็ทักขึ้นมาซะอย่างนั้น
คณิตสะดุ้งหน่อย เรียกสติสตางค์ตัวเองกลับมา แล้วรีบทักตอบเพื่อไม่ให้เป็นการเสียมารยาท
“อ๋า..ขอโทษด้วยนะครับ ผมเผลอจ้องนานมากไปใช่ไหม?”
คณิตเลิ่กลัก สีหน้าขึ้นสีอย่างเห็นได้ชัด ถึงจะไม่มาก แต่ก็เห็นความเปลี่ยงแปลงที่ค่อนข้างชัดเจน
คือ..แหม......มันเผลอจ้องไป สีหน้าตอนนั้นคงไม่จืดเลยใช่ไหมนะ....
เด็กสาวตรงหน้าหัวเราะคิก “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ คริสว่าคริสชินแล้วนะ”
“อะ..อา ครับ ผมเผลออดจ้องไม่ได้เลยน่ะครับ..แย่จริง”
เด็กหนุ่มหัวเราะแก้เก้อไป
คริส.......พอเห็นอีกฝ่ายเรียกตัวเองด้วยชื่อแล้ว คณิตนึกขึ้นได้ทันที
“หว่าย..เผลอเสียมารยาทซะแล้ว แนะนำตัวสินะ ๆ... อา... ผมคณิตนารถ โรจนธีรศานติ์ครับ พี่ล่ะครับ?”
“พี่ชื่อคริสตัลค่ะ ตัณศลา รัตนะเกียรติกุล”
คริสตัลเก็บสำรับไพ่ลง แนะนำตัวพร้อมรอยยิ้มพิมพ์ใจจนฝ่ายตรงข้ามเผลอนึกว่าเป็นนางแบบ
อันที่จริง แค่ส่วนสูง สัดส่วน หน้าตา ก็ไปเป็นนางแบบได้ฉลุยแล้วล่ะ....
“คริสเป็นรุ่นที่สามนะคะ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะน้องคณิตนารถ แล้วก็ จะเรียกว่าพี่คริสก็ได้ค่ะ”
เธอยิ้มให้ รอบด้านดูเปล่งประกายแปลก ๆ ในความคิดของคณิต....
อืม....คนที่ดูเปล่งประกายทำอะไรก็เปล่งประกายจริง ๆ สินะ...
...ไม่สิ ต้องบอกว่า เราไม่รู้สึกความปิดกั้นของคนเพิ่งเจอกันเลยนี่นะ
.........ผมสบายใจขึ้นเป็นกองอย่างไร้สาเหตุ.....
“อา ครับพี่คริส จะเรียกผมว่าคณิตก็ได้นะครับ”
"..น้องคณิตสินะคะ?" พี่คริสหัวเราะหน่อย ๆ "งั้น ยินดีที่ได้รู้จักนะคะน้องคณิต”
“คร้าบ” คณิตก็ยิ้มใหญ่ตอบ "ว่าไป พี่คริสชอบเล่นมายากลสินะครับ? จากที่ดูน่ะครับ”
จากที่สังเกต ส่วนมากถ้าใครชอบทำอะไรเป็นงานอดิเรกหรืองานยามว่าง นั่นก็แสดงว่าเขาชอบสิ่งนั้นล่ะนะ
ยิ่งทำแล้วมีความสุข ก็ยิ่งดูออกได้ว่าชอบมากแค่ไหน
“ค่ะ คริสชอบเล่นมายากลน่ะคะ เป็นความฝันตั้งแต่ยังเด็ก ๆ เลย”
คริสตัลยังคงหัวเราะเหมือนเดิมพร้อมยิ้มกริ่มให้
“อ๋า อย่างนั้นสินะครับ...”
เด็กหนุ่มพนักหน้า
“แบบว่า...เท่าที่ดูแล้ว พี่คริสไม่ได้ฝึกกลอย่างเดียว แต่ดูเหมือนเล่นไปด้วยพร้อม ๆ กัน..ผมว่ามันน่าจะเป็นสาเหตุที่ทำให้ผมเผลอจ้องไม่หยุดนี่ล่ะครับ”
จบประโยคของคณิตไปเพียงไม่กี่วิ คริสตัลเอียงคอน้อย ๆ
“เกินไปรึเปล่าน่ะคะ” หัวเราะคิกอีกครั้ง "เอาเป็นว่าคริสขอบคุณที่ชมละกันค่ะ”
“ฮะฮะ ไม่หรอกครับ” คณิตหัวเราะแหะ "ผมพูดตามที่ผมเห็นน่ะครับ”
“คิก ขอบคุณอีกครั้งค่ะ” คริสตัลยิ้มกว้างให้อีกที
อืม...ชอบรอยยิ้มของพี่เขาจังเลย
“อะ..อีกนิดหน่อยนะครับ พี่คริสนามสกุล..อืม..รัตนะเกียรติกุลใช่ไหมครับ?”
เด็กหนุ่มนึกขึ้นได้ แล้วเอ่ยถามอีกครั้ง
“ใช่แล้วค่ะ ทำไมเหรอคะ?”
“..พอดีคุ้น ๆ น่ะครับ ...แม่ของพี่คริสเป็นเจ้าของแบรนด์เครื่องสำอางค์ใช่ไหมครับ?”
เป็นผู้ชายถามเรื่องเครื่องสำอางค์ก็แปลกอยู่น่ะนะ... เอาเป็นว่าคำถามนี้มีเหตุผลละกันนะ! คณิตแย้งในใจ
“อ๊ะ ถูกต้องแล้วค่ะ” คริสตัลยิ้มแล้วพยักหน้า
“อ๋อ....ว่าแล้วเชียว... พอดีว่าเห็นคุณแม่ของผมชอบใช้เครื่องสำอางค์แบรนด์นี้น่ะครับ แหะ ๆ ไม่มีอะไรหรอกครับ”
คณิตหัวเราะแหะอีกรอบ
“อุ๊ย แหม เจอลูกค้าประจำของแม่แล้ว” เธอหัวเราะคิกคักใหญ่
“ไว้เดี๋ยวคริสจะไปบอกแม่ให้นะคะน้องคณิต”
พี่คริสพูดไปปนหัวเราะคิกคักไป
อาร์กวาร์ดดีไหมหว่า..คณิตคิดในใจ
ไม่ล่ะมั้งเนอะ
“ฮะฮะ คร้าบ ขอบคุณแทนคุณแม่ด้วยครับพี่คริส”
“งั้นเดี๋ยวผมขอตัวก่อนนะครับพี่คริสตัล ขอบคุณที่ให้สัมภาษณ์ครับ”
“อ๊ะ ค่ะ ไว้เจอกันใหม่นะคะน้องคณิต ขอให้โชคดีนะคะ”
“คร้าบ ขอบคุณนะครับ" คณิตตะเบ๊ะขำ ๆ "ถ้าผ่านแล้วจะมาดูพี่คริสเล่นกลบ่อย ๆ นะครับ”
คุณบันทึกครับ วันนี้ผมนึกว่าผมได้เจอนางแบบจากที่ไหนซะอีก
พี่คริสตัลเป็นคนที่เป็นนางแบบได้จริง ๆ ครับ เอ หรือจะพูดให้ถูก ต้องเป็นนักมายากลต่างหาก (ฮา)
ผมชอบรอยยิ้มพี่เขามากเลยนะ แล้วก็ พี่เขาดูเปล่งประกายจริง ๆ นั่นล่ะครับ ผมกลัวว่าจะวางตาไม่ลง นั่นล่ะครับ ปัญหา
แต่ไม่มีอะไรจริงจังนะครับ (ฮา) แค่นี่เป็นความเห็นของผมแค่นั้นเอง
จำได้ว่าหน้าของพี่เพียง ผมบอกไปว่าผมไม่ค่อยชอบบรรยากาศการพูดกับคนตัวสูงสักเท่าไหร่ (อ๊ะ ๆ ไม่ถึงกับเกลียดนะครับ)
แต่ผมก็ยังพูดกับคนตัวสูงอยู่อีกเนอะ... คงเป็นเพราะอยากล่ะมั้งครับ อีกอย่างเพราะผมไปจ้องพี่เขาด้วย
พี่คริสดูเป็นคนที่มีความฝันชัดเจนดีนะครับ มุ่งมั่นดีด้วย เห็นแล้วอยากจะฮึดทำแบบนั้นจังเลยนะ
เหลืออีกสองคน คุณครูกับบุคลากร สู้ตายล่ะครับตอนนี้!
..................................
อากาศในสวนพฤกศาสตร์ยังคงร่มรื่นอยู่เหมือนเดิม เวลาผ่านไปใกล้กลางวัน
ถึงดวงอาทิตย์จะเริ่มเคลื่อนมาอยู่กลางฟ้า อากาศก็ยังคงสบายที่จะไปนั่งขลุกอยู่เรื่อย ๆ อยู่ดี
คณิตเผลอตัวฮัมเพลงเบา ๆ
เราตากออกซิเจนมานานแค่ไหนแล้วนะ..... ช่างมันเถอะ ก็สบายดี
ที่นี่มันสบายจนไม่อยากไถรถเข็นไปไหนต่อเลยซะจริง
จะว่าไป นั่งหาคุณครูหรือบุคลากรมาสัมภาษณ์ตรงนี้เลยดีไหม?
เด็กชายนั่งเหม่อไปเรื่อย พร้อมคิดประโยคข้างต้นในใจ
บรรยากาศที่นี่มันดีจริง ๆ นี่นา......
เวลาตอนนี้ก็เหมาะจะเข้าภวังค์ใช่เล่นเชียวน้า
ว่าไงดีล่ะ นักเรียนเคลียร์ไปหมดแล้ว แต่คุณครูกับบุคลากรนี่สิ...
อีกใจก็สบายใจ อีกใจก็ค่อนข้างจะเคร่งเครียดนิดหน่อย
....
ใครน่ะ?
ผู้ปกครองเหรอ?
เอ ไม่น่าใช่นะ?
คณิตหันไปมองหญิงสาวที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ยาวในสวนพฤกศาสตร์
เสื้อเชิ้ตสีขาวอกติดจีบระบาย กับกระโปรงยาวที่พัดไปตามลมเอื่อย ๆ
การแต่งตัวแบบวินเทจที่เห็นได้บ่อย ๆ กับคุณครูสาวในโรงเรียนนานาชาติที่ญาติตัวเองเรียน
คุณครูศิลปะเหรอ? อืม เป็นไปได้นะ?
ว่าแต่...จะมานั่งสงสัยทำไมล่ะ ในเมื่อเราก็มีโอกาสไปสัมภาษณ์ได้สูงซะขนาดนั้น
คณิตเข็นรถเข็นตัวเองเข้าใกล้ ยกมือไหว้ตามมารยาท
“..สวัสดีครับ ขอผมสัมภาษณ์คุณครูได้ไหมครับ?”
เด็กหนุ่มกัดฟัน ลองมันสักตั้งล่ะนะ ถ้าไม่ใช่คุณครูเราคงหน้าแตกดังเพล้งไป...
“อ๊ะ? สวัสดีค่ะ ....”
หญิงสาวคนนั้นหันกลับมามองคณิต ตอนแรกสีหน้ายังธรรมดาอยู่ ก่อนจะหันมาเห็นเต็ม ๆ ตา
สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปทันทีหลังจากเห็นช่วงล่างของคณิต
...อันที่จริงก็สังเกตุได้ว่าตกใจหน่อย ๆ กับระดับความสูงที่หันมาเจอแล้วล่ะ
“...ครับ?..อ่า...อะ ไม่เป็นไรนะครับ?”
คณิตเอะใจไปประมาณสามวินาทีถ้วน
อาร์กวาร์ดไซเล้นส์อีกครั้ง...
ก่อนจะมองลงแล้วรู้ตัว...
อา..ขอโทษครับถ้าทำให้ตกใจ
เขายิ้มหน่อย ๆ พยายามทำให้บรรยากาศดีขึ้น
“ไม่เป็นไรค่ะ ..เป็นนักเรียนสมัครเข้าใช่ไหมคะ?”
เธอตอบกลับมา คณิตเบาใจขึ้นโหวง
“ครับ” เด็กชายพยักหน้า "ถ้าไม่ว่าจะขอสัมภาษณ์ครูได้ไหมครับ?”
“เอาสิคะ”
...ว่าไปอีกครั้ง ทำไมเราชอบลืมแนะนำตัวก่อนประจำน้า....
“อา..ผมคณิตนารถ โรจนธีรศานติ์ครับ คุณครูชื่ออะไรเหรอครับ?”
“ครูชื่อเอมิกา เจนภพ อาเมะมิยะค่ะ จะเรียกว่าครูเอมก็ได้ค่ะคณิตนารถ ครูสอนวิชาภาษาสเปนค่ะ”
ครูเอมตอบด้วยรอยยิ้มหวาน
อุ้ย......ครูสอนสเปน เอาแล้วไงนายคณิตนารถ หน้าแตกดังเพล้งในใจไปเล็ก ๆ แล้วนะ...
“งั้นผมขอเรียกครูเอมนะครับ” คณิตพยักหน้าแล้วยิ้มบาง "แต่ว่า..ครูจะว่าอะไรผมไหมครับถ้าผมจะสารภาพอะไรหน่อย”
.....ยังไปหาเรื่องให้หน้าแตกมากกว่าเดิมอีก
“อะไรเหรอคะคณิตนารถ?” เอมิกาเอียงคอ สีหน้าสงสัยแสดงออกมาชัดเจน
“พอดีว่า..เมื่อกี๊ ผมเผลอนึกว่าครูเป็นครูสอนศิลปะน่ะครับ....”
เอาแล้วไงอีกรอบ...คณิตพูดไปพลางหัวเราะเขิน ๆ ...ตอนนี้อยากมุดลงดินจังเลย เขากุมหน้าในใจ
หลังจากที่ครูเอมได้ยิน สักพักก็หัวเราะเสียงเบาซะเยอะอยู่
“ทำไมคณิตนารถถึงคิดแบบนั้นล่ะคะ?”
“อืม... สเตอรีโอไทป์นิดหน่อยน่ะครับ พอดีว่าผมเห็นการแต่งตัวของครูแล้วมันชวนนึกถึงจริง ๆ น่ะครับ”
มันก็จริงอยู่ล่ะนะ ในความคิดของเรามันก็ต้องมีคำว่าทัศนคติทั่วไปด้วย แต่บางครั้งผลที่ได้ก็ผิดคาด
ผิดคาดจริง ๆ .....
“อย่างนั้นสินะคะ” ครูเอมหัวเราะ นิ้วดันแว่นกลมสีดำกรอบหนาคลาสสิคที่ไม่ค่อยได้เห็นเท่าไหร่ขึ้น แล้วกลับมาคลี่ยิ้มหวานตามเดิม
“ฮะฮะ ครับ” คณิตหัวเราะแหะตามกันไป "...ครูเอมชอบที่นี่เหรอครับ?”
จู่ ๆ ก็ตั้งคำถามขึ้นมาซะอย่างนั้น...
“..อะ ใช่ค่ะ ครูชอบต้นไม้นะค่ะคณิตนารถ ในสวนพฤกศาสตร์ก็ร่มรื่นดีด้วย”
“อ๋า...ไม่ปฏิเสธครับ ..นี่เป็นครั้งแรกที่ผมมาที่นี่ผมยังชอบมากเลย”
ท่ามกลางสายลมเอื่อย ๆ พัดมาเรื่อย ๆ
“แล้วทำไมคณิตนารถถึงมองว่าครูชอบเหรอคะ?”
ครูสาวเอ่ยถาม สีหน้าแสดงความสงสัยได้อย่างดี
เด็กหนุ่มเงียบไปนิด โคลงหัวไปมา สมองกำลังหาคำมาต่อกันให้เป็นประโยค
“...ไม่แน่ใจนะครับ แต่ท่าทางของครูเอม ดูก็รู้ว่าชอบน่ะครับ ไม่รู้สิ แต่ดูเหมือน..เรื่อย ๆ สบาย ๆ ? อย่างนั้นล่ะมั้งครับ”
.......
ถึงคุณบันทึกตอนนี้ แขนผมเมื่อยเกินกว่าจะวาดแล้วครับ เอาเป็นว่า ขอเขียนอย่างเดียวนะ
คุณครูมาแล้วครับ คุณบันทึกครับ อันที่จริงผมหน้าแตกในใจนะเนี่ย
ครูเอมเป็นคนที่น่ารักดีครับ ชอบนิสัยของครูเขาจัง เป็นคนที่แสดงสีหน้าชัดเจนกับทุกอารมณ์น่ะครับ
เผลอ ๆ ครูเอมอาจเป็นคนทีี่ทำให้ผมอยากเรียนสเปนก็เป็นไปได้นะ (ฮา) ล้อเล่นน่ะครับ ลงเรียนญี่ปุ่นไปแล้วนี่นะ
บางที สวนพฤกศาสตร์อาจจะเป็นอะไรที่น่าตื่นเต้นกว่าที่คิดก็เป็นไปได้นะครับ
........
ครืด ครืด...
เสียงเครื่องซีรอกซ์กำลังทำงานดังอยู่ไม่ไกล
คณิตนารถไถตัวเองไปรอบโรงเรียนอีกครั้งหนึ่ง แต่ยังดีที่รอบนี้ไม่ไกลเท่าสองรอบที่ผ่านมา
เอาเข้าจริง คณิตคงไม่ยอมเข็นตัวเองรอบโรงเรียนเป็นรอบที่สามแล้วล่ะ
รอบนี้เขาเอะใจเหมือนเดิมกับเสียงไพ่ ห้องซีรอกซ์คงอยู่ไม่ไกลจากที่นี่ คณิตครุ่นคิด
เข็นไปเรื่อย ๆ ในขณะที่เสียงของเครื่องถ่ายเอกสารดังขึ้นไปเรื่่อย ๆ เดาไม่ผิดเลยว่าต้องเข้าใกล้ขึ้นทุกทีแล้ว
คณิตหรี่ตา มองเห็นคนถ่ายเอกสารอยู่รำไร
เข้าใกล้ขึ้นไปอีก ทีนี้ล่ะ คณิตถึงกับชะงักทันที
อา ถ้าไม่ผิดนะ...สูงกว่าพี่เพียงอีก...
สิ่งที่คณิตคิดได้เป็นสิ่งแรก
ตอนนี้เขาชักไม่แน่ใจแล้วว่า เขาชอบหรือไม่ชอบคนตัวสูงกันแน่ รู้แต่ว่าวันนี้ฟ้าเป็นใจให้สัมภาษณ์คนตัวสูงกันทั้งนั้น อา อย่างน้อยก็คนหนึ่งที่ไม่ได้สูงมากละกันนะ...
แต่ส่วนมากคนตัวสูงแต่ละคน เท่าที่คุย แต่ละคนก็ไม่ได้ทำให้ตัวเองอึดอัดเหมือนที่คิดไว้เลยนะ
สู้มองโลกในแง่ดีก่อนละกัน เอาล่ะ คนสุดท้ายแล้ว สู้เค้านายคณิตนารถ!
ปฏิบัติการเงยหน้าเก้าสิบองศาเป๊ะเริ่มได้!
ตอนนี้อากาศค่อนข้างอบอ้าวเป็นพิเศษ แต่ถึงอย่างไร คนที่กำลังถ่ายเอกสารอยู่นั้นก็ยังทำงานโดยไม่รู้ร้อน
ดูกระตือรือร้นจังเลยครับ...
คณิตชะโงกหน้าไปมา แล้วเริ่มเข้าใกล้
“ฮู่ว เสร็จพอดี” ชายหนุ่มจัดเอกสารทั้งหมดที่่ถ่ายสำเนาเสร็จ ยกแขนปาดเหงื่อเบา ๆ
ตอนนี้ไม่มีเสียงของเครื่องถ่ายเอกสารทำงานแล้ว ไม่มีอะไรกลบเสียงวีลแชร์ของคณิตเลย
เสียงเอี๊ยดอ๊าดของล้อดังขึ้นหน่อย ๆ ทำให้ชายหนุ่มรู้สีกตัวแล้วหันมาพอดี
“เสียงอะไรน่ะ?” เขากวาดตามองก่อนก้มลงต่ำ
“อ๊ะ... สวัสดีครับ พี่คือคนดูแลเรื่องการถ่ายเอกสารใช่ไหมครับ?”
เอาล่ะนะ เริ่มเลยละกัน
ถึงจะถามอะไรที่รู้ ๆ กันอยู่แล้วล่ะนะ
“อะ.....ครับ เป็นพนักงานซีรอกซ์ครับ พูดซะดูหรูเชียวนะน้อง” เขาหัวเราะเบา ๆ ก้มหน้ามองลง
ในขณะที่คณิตเองก็เงยหน้ามองอยู่เหมือนกัน
"เอ่อ...ไม่เคยเห็นหน้าเลยนะครับ น้องเป็นนักเรียนสมัครเข้าใช่ไหม?”
“ใช่แล้วครับ เข้าประเด็นพอดีเลย” คณิตหัวเราะขำ ๆ
“ผมคณิตนารถ โรจนธีรศานติ์ครับ ขอสัมภาษณ์พี่ได้ไหมครับ?”
“เอาสิครับน้อง” ชายหนุ่มก้มลงมอง ก่อนลากเก้าอี้มานั่งข้าง ๆ
“จะได้สัมภาษณ์ได้สะดวก ๆ หน่อย” เขายิ้มให้
“อุ้ย..ขอบคุณครับพี่” เด็กหนุ่มยกมือไหว้ทันทีเป็นปฏิกริยาอัตโนมัติ
“เฮ้ย ไม่เป็นไรครับ จะได้สะดวกหน่อยไง ดีเลย พี่จะได้พักด้วย”
อีกฝ่ายปัดมือไปมาเชิงว่าไม่เป็นไร
“อืม..อ่าครับ พี่ชื่ออะไรเหรอครับ? ผมจะได้เรียกถูก...”
“พี่ชื่อกล้าครับ แกล้วกล้า อนันตกาล” คนสูงใหญ่แนะนำตัว
อืม...บทคนจะสูงก็สูงจริง ๆ ล่ะนะ ขนาดนั่งเก้าอี้แล้วยังต้องเงยหน้ามองอยู่เลย
“อ๋อ...นั้นขอเรียกพี่กล้านะครับ” คณิตที่ยังคงเงยหน้าตอบกลับไปด้วยรอยยิ้ม
เขาเผลอปล่อยตัวเองเหม่อไปประมาณไม่กี่วิ
“...พี่ตัวสูงเพราะดื่มนมเยอะรึเปล่าครับ?”
คำถามที่เด็กมัธยมต้นหรือเด็กประถมมักถามกันเป็นธรรมดากับเพื่อนฝูงหลุดออกมาจากปากคณิต
“มามุขนี้เลยเหรอครับน้อง?”
กล้าหลุดหัวเราะเสียงเบา เท่าที่มองจากความเห็นของคณิตนั้นเหมือนกับว่าเขาแปลกใจที่ตนเองถามอะไรแบบนั้น
“เห? เอ..เปล่านะครับ” คณิตปัดมือไปมา "อันนี้ผมถามจริง ๆ ครับ อยากรู้ ..เอาเป็นว่าเหมือนเซอร์เวย์ละกันครับ”
เด็กหนุ่มพยักหน้าหงึกหงัก จริงจังจริง ๆ นะ
ส่วนมากเขามักตอบว่าพ่อแม่สูงอยู่แล้ว รุ่นพี่ที่โรงเรียนเก่าบ้างก็บอกมาว่าดื่มนมมันไม่ช่วยหรอก
“อืม...พี่ก็ไม่รู้สิ กรรมพันธุ์ล่ะมั้ง” ก่อนพี่กล้าจะตอบ ก็มีแสดงท่าทางเอะใจไปเล็ก ๆ เหมือนกัน แต่สุดท้ายเขาก็ตอบหน้าซื่อ
สงสัยปริศนาเรื่องส่วนสูงก็คงเป็นปริศนาต่อไปสินะ...คณิตครุ่นคิดเบา ๆ ในใจ
แต่ก็รู้อยู่แก่ใจนั่นแหละว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่ตัวเองจะสูงขึ้นมากกว่านี้
“อย่างนั้นสินะครับ...” เด็กหนุ่มพยักหน้า "พอดีแค่อยากรู้น่ะครับพี่ ไม่ถือนะครับ” หัวเราะแหะอีกครั้งตามประสา
“ไม่เป็นไรครับ” กล้ายิ้มให้ตอบ
คณิตมองรอบห้องไปมาอีกครั้ง อันที่จริงแล้วกำลังพยายามหาเรื่องคุย
“พี่กล้าครับ? ปกตินี่มีนักเรียนหลายคนชอบคุยกับพี่บ่อย ๆ รึเปล่าครับ”
เขายกเรื่องนี้มาถามซะเลยละกัน ไหน ๆ ก็ไหน ๆ
“เอ..พี่ว่าก็เยอะอยู่นะน้อง” ภายใต้แว่นตาสีชา กล้ากำลังกลอกตาไปมาเหมือนว่ากำลังคิดอยู่
“พูดง่าย ๆ พี่เหมือนที่ปรึกษาปัญหาชีวิตน่ะครับ” เขายิ้มกว้างหลังจากพูดเสร็จ
ไม่ผิดจริง ๆ ด้วยล่ะนะ...
....
คนสุดท้ายแล้วครับคุณบันทึก! ในที่สุดผมก็เสร็จซะที
ตอนนี้เวลาจวนจะบ่ายแล้ว
คนนี้ก็พี่กล้าครับ เป็นพนักงานซีรอกซ์ประจำโรงเรียน บุคลากรพิเศษ
ก็....ไม่รู้สิครับ ผมรู้สึกแนวเดียวกับพี่เพียงแฮะ
มองง่าย ๆ ทั้งคู่สูงโย่งกันทั้งคู่ แต่ว่าก็ดูไม่อึดอัด ดูไม่กดดันเลย กลับกันจะดูสงบซะมากกว่า
แต่ถามคนสูงตัวจริงแล้ว ผมก็ยังไม่รู้อยู่ดีครับว่าทำไมคนสูงถึงสูงจัง (ฮา) ไม่นับพันธุกรรมนะครับ
พี่กล้าดูเข้ากับเด็กได้ดีนะครับ เท่าที่ผมว่า เพราะความกันเองแต่ก็ดูสุขุมด้วยล่ะมั้ง เป็นอะไรที่เป็นไปได้นะครับ
ผมคิดว่า ถ้าผมสอบเข้าได้ ผมคงต้องไปใช้บริการพี่เขาบ่อย ๆ แน่เลยครับ
จบการสัมภาษณ์เท่านี้ ไว้พบกันวันไหมครับคุณบันทึก
- - -
edit @ 7 May 2012 21:44:49 by icyannyou :D
